Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Δεν έχουμε χρόνο για να ασχοληθούμε με τον σκύλο μας!





Μπορούμε όμως να βρούμε χρόνο! Ναι, όσο απίστευτο κι αν μας φαίνεται, πάντα υπάρχει χρόνος απλά δεν το έχουμε καταλάβει.  

Ακόμη κι όταν είμαστε «πνιγμένοι», βρίσκουμε τον χρόνο να πιούμε ένα καφεδάκι. Καθώς πίνουμε το καφεδάκι μας λοιπόν, έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε στο σκυλάκι μας κάτι. Πχ να ξαπλώνει…
 Την ώρα που ετοιμαζόμαστε να πάμε βόλτα, μπορούμε να κάνουμε λίγη εξάσκηση στο «μείνε» ή στο «κάτσε», πριν του ανοίξουμε την πόρτα να βγει…

Η ίδια η βόλτα είναι αφορμή για άσκηση, παιχνίδι αλλά και για κοινωνικοποίηση του σκύλου μας (και δική μας φυσικά). Ας μην χάνουμε λοιπόν την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με άλλα φιλικά σκυλάκια και ανθρώπους…
Μπορούμε να τον μάθουμε να μην μας τραβάει στην βόλτα με το λουρί.
Αν στη γειτονιά μας υπάρχουν γάτες και ο σκύλος μας «τα παίρνει» ή αν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με ποδήλατα, φορτηγά κλπ, θα μπορούσαμε και γι’ αυτό ακόμη να αφιερώσουμε λίγο χρόνο και να το «δουλέψουμε» σιγά – σιγά…

Μπορούμε να του κρύβουμε απλά λιχουδιές και να του μάθουμε να μας βρίσκει διάφορα  πράγματα. Δεν μας παίρνει και τόσο χρόνο και του σκύλου μας σίγουρα θα του αρέσει…

Όταν μας «κλέβει» κάτι αντί να του φωνάζουμε και να τον μαλώνουμε, θα μπορούσαμε να του μάθουμε να αφήνει πράγματα ή ακόμη και να μας φέρνει…

Αν τρώμε και είναι ανήσυχος, του μαθαίνουμε πως να αυτοσυγκρατείται και να μένει ήρεμος την ώρα του φαγητού…

Με λίγα λόγια εκμεταλλευόμαστε την κάθε ευκαιρία που μας δίνεται να αξιοποιήσουμε ακόμη και το δευτερόλεπτο που περνάει…

Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι φαντασία, να δούμε τη θετική πλευρά σε κάθε τι και να το εκμεταλλευτούμε… και να είμαστε σίγουροι ότι μέσα από αυτό θα πετύχουμε πολλά. Πάνω απ’ όλα ενισχύουμε την δύναμη της σχέσης μας με τον σκύλο μας και τον προκαλούμε να δουλέψει το μυαλουδάκι του.
Καλή μας εξάσκηση λοιπόν!

θετικός εκπαιδευτης σκύλων
Γαβριήλ Κονδύλης

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Γιατί να μάθω «άσχετα» πράγματα στο κουτάβι μου;






Γιατί να του μάθω να βρίσκει πράγματα, να φέρνει το λουρί του, να στέκεται στα πίσω πόδια, να κάνει «γύρω-γύρω»,…;

Τι νόημα έχει; Μήπως είναι…άσχετα;
Κι όμως! Τίποτα δεν είναι «άσχετο» όσον αφορά την εκμάθηση του σκύλου μας.

 Όσο πιο μικρό είναι το κουτάβι μας ( ή ακόμη και  μεγαλύτερος αν είναι ο σκύλος μας), όσα περισσότερα μαθαίνει, τόσο το καλύτερο και για εκείνον και για εμάς.

Εκτός από τα «βασικά και τα χρήσιμα» που θέλουμε να ξέρει και να μπορεί να κάνει ο σκύλος μας, υπάρχουν χιλιάδες άλλες δραστηριότητες που με αυτές, εκτός του ότι ακονίζουν το μυαλουδάκι του και τον κάνουν να αισθάνεται όμορφα, γεμίζει ο χρόνος μας δημιουργικά κι ευχάριστα.

Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να «επιστρατεύσουμε» την φαντασία μας, την καλή μας διάθεση και να σκαρφιστούμε παιχνιδάκια/ασκήσεις που να μπορεί εύκολα να ανταπεξέλθει το σκυλάκι μας. Όλοι μας θα νιώσουμε καλά και σίγουρα ο σκυλάκος μας θα έχει μάθει κάτι ακόμη και η αυτοπεποίθηση του θα έχει ανέβει.   

Θετικός εκπαιδευτής σκύλων
Γαβριήλ Κονδύλης

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Πάμε βόλτα…;





Η βόλτα λοιπόν δεν είναι κάτι άλλο από μια απλή, καθημερινή διαδικασία… Είναι; Την κάνουμε όπως πρέπει;  
  
Με το που θα μας ακούσει ο σκύλος μας… έστω να ψιθυρίζουμε αυτή τη… «μαγική»  λέξη, τον πιάνει τρέλα. Χοροπηδάει, στριφογυρνάει, τρέχει στο λουράκι του, τρέχει στην πόρτα κλπ. Μόνο και μόνο αυτή η συμπεριφορά του θα πρεπει να μας κάνει να καταλάβουμε ότι πρόκειται για κάτι πάρα πολύ σημαντικό για τον σκύλο μας.    
       
Ο σκύλος μας είναι 100% εξαρτημένος από εμάς για το πότε θα φάει, πότε θα παίξει, πότε θα πιεί νερό, πότε  θα βγεί βόλτα, κλπ. Η βόλτα όμως δεν είναι μόνο για να  ανακουφιστεί ο σκύλος μας. Η βόλτα είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό και σημαντικό, τόσο για εκείνον όσο και για εμάς.
Είναι άδικο να τον βγάζουμε μια βολτίτσα το πρωΪ  ίσα-ίσα για να προλάβει να κάνει την ανάγκη του και μετά «σφαίρα» πίσω στο σπίτι. Δεν είναι «πάμε τουαλέτα»… είναι «πάμε βόλτα». Όταν εμείς οι ίδιοι λέμε ότι πάμε μια βόλτα μ’έναν φίλο να πιούμε ένα εσπρεσάκι, μπορούμε να το πιούμε βιαστικά  και να επιστρέψουμε γρήγορα, στο σπίτι, μπορούμε όμως να περάσουμε και μια ολόκληρη ώρα ίσως και παραπάνω. Το ίδιο θέλει και ο σκύλος μας λοιπόν. 


Η πρωινή του βόλτα θα πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον μισή ώρα. Επίσης όπως κι εμείς δεν θέλουμε πίεση και νευρικές καταστάσεις, έτσι και ο σκύλος μας. Όταν ο σκύλος μας βγαίνει τη βόλτα του πρέπει να θυμόμαστε ότι πρόκειται για την δική του βόλτα και όχι για την δική μας. Δεν πρέπει να κάνουμε απότομες και  νευρικές κινήσεις. Προσπαθούμε να είμαστε χαλαροί και να συμμετέχουμε σε αυτό που κάνει ο τετράποδος φιλος μας, αντί να  σκεφτόμαστε τα δικά μας και να μην του δίνουμε σημασία. Δεν τον τραβάμε δυνατά από το λουράκι του αν τραβάει. Είναι προτιμότερο να τον εκπαιδεύσουμε ώστε  μην μας τραβάει. 

Καλό θα ήταν να του αφιερώσουμε  τον χρόνο αυτής της βόλτας, να τον αφήσουμε να περπατήσει, να σκάψει, να λερωθεί, να εκτονοθεί, να μαρκάρει,  να μυρίσει διάφορα, να γνωριστεί με ανθρώπους, με άλλα σκυλάκια, να του δώσουμε την ευκαιρία να εξοικειωθεί με όσα περισσότερα ζώα και αντικείμενα μπορεί. Είναι κάτι που το έχει ανάγκη και αυτό βέβαια δεν πραγματοποιήται μεσα στο σπίτι. Εκτός από την πρωινή βόλτα η οποία είναι σημαντικότατη (και δεν πρέπει να γκρινιάζουμε ότι νυστάζουμε, να του ζητάμε να περιμένει, να τον μαλώνουμε που διαμαρτύρεται  κλπ), πρέπει να τον βγάλουμε ξανα το μεσημέρι ή το απόγευμα και ξανά πάλι το βράδι. Αν θέλουμε να είναι συνεπής θα πρέπει να είμαστε κι εμείς απέναντι του. Θα πρέπει οι βόλτες του να είναι οπωσδήποτε τρείς φορές την μέρα και στο σύνολο τους τουλάχιστον μιάμιση ώρα (εξαρτάται πάντα βέβαια και από την φυλή, την ηλικία, την υγεία του σκύλου κλπ). Δεν είναι κάτι που απλά επιλέγουμε να κάνουμε αλλά είναι κάτι το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να το προσφέρουμε στον αγαπημένο μας σκύλο. 




Φροντίζουμε να είμαστε μαζί του πάντα. Δεν τον «αμολάμε»  να γυρνάει μόνος του κι εμείς να «αράζουμε»  στην καφετέρια χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το που μπορεί να βρίσκεται και τι θα μπορούσε να του συμβαίνει. Σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας. δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι με τα σκυλάκια όπως εμείς. Είμαστε υποχρεωμένοι να καθαρίσουμε, εφόσον ανακουφιστεί. Είμαστε δίπλα του και τον βοηθάμε «συστήνοντας»  του όλα αυτά  τα «καινούρια» αντικείμενα, άνθρωπους, κατάστασεις κλπ .   


Θετικός εκπαιδευτής σκύλων
Γαβριήλ Κονδύλης

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Home alone…



Ένα συνηθισμένο «προβληματάκι»  που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς που «συγκατοικούμε» με σκυλάκια…  είναι να μην μπορούμε να αφήσουμε τον σκύλο μας… μόνο στο σπίτι. Την τελευταία φορά που το επιχειρήσαμε… φύγαμε  κι όταν επιστρέψαμε νιώσαμε κάτι σαν αυτό που ένιωσε, ο Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...

Μασούλησε τα έπιπλα, «τα’κανε» στο χαλί, έσπασε το βάζο, έκανε τα περιοδικά σερπατίνες, κατέστρεψε το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης  κλπ. Γιατί τα έκανε όλα αυτά;  Από κακία; Για να μας εκδικηθεί; Όχι βέβαια. Ίσως να ισχύουν για εμάς τους ανθρώπους αλλά δεν ισχύουν και για τους σκύλους μας, αυτού του είδους οι χαρακτηρισμοί (… αυτό το θέμα δεν είναι του παρόντος, θα το αναλύσουμε σε άλλη φάση). Αφου λοιπόν ξεκαθαρίσαμε ότι δεν το έκανε επίτηδες, ας βρούμε τους λόγους που έκανε τις ζημιές αυτές.

Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι  η ανία, ο σκύλος μας να βαριέται δηλαδή. Πιθανότατα να μην ασκείται τόσο όσο το έχει ανάγκη και να μην έχει άλλο τρόπο να εκτονωθεί από το να μασουλήσει ότι πέσει στα δόντια του και γενικώς να καταστρέψει οτιδήποτε προκειμένου να «ξεδώσει». Δεν έχει και πολύ σημασία για εκείνον αν αυτό το αντικέιμενο θα είναι κάποιο από τα παιχνίδια του ή το παπούτσι μας, κάποιο καλώδιο(που είναι και επικίνδυνο) ή κάποια γωνιά της βιβλιοθήκης μας. Του φτάνει απλά να το μασουλάει.

Τι πρέπει να κάνουμε; Θα βγάζουμε τον σκύλο μας μεγαλύτερες βόλτες και θα ασχολούμαστε μαζί του με διάφορα παιχνίδια που τον βοηθούν να  διοχετεύει σε αυτά την ενέργεια του. Προσέχουμε να μην το παρακάνουμε. Μπορούμε να αγοράσουμε κάποια έξυπνα παιχνιδάκια, που υπάρχουν στα καταστήματα με είδη κατοικιδίων, στα οποία βάζουμε λιχουδιές και κρατάνε τον σκύλο μας απασχολημένο για αρκετό χρόνο.  Δεν πρέπει να γίνουμε «υπερβολικοί» . Δεν χρειάζεται να «ξεθεώσουμε» το σκυλάκι μας στο τρέξιμο και στις ασκήσεις, γιατί αυτό μπορεί να μας προκαλέσει κι άλλα προβλήματα.

Άλλος ένας λόγος θα μπορούσε να είναι το αγχος. Πολλά σκυλάκια αγχώνονται όταν εμείς φεύγουμε από το σπίτι κι εκείνα μένουν μόνα τους. Το ονομάζουμε αγχος αποχωρισμού αυτό και συμβαίνει σε σκυλάκια που είναι παραπάνω από όσο θα’πρεπε εξαρτημένα από τους ιδιοκτήτες-κηδεμόνες τους. 

Την στιγμή λοιπόν που εμείς αποχωρούμε από το σπίτι, το σκυλάκι μας αρχίζει να αγχώνεται. Κάτι μέσα του το προστάζει να βρεί επειγόντως κάτι να μασουλίσει! Ένα μαξιλάρι, ένα πόδι της καρέκλας, σε μερικές ακραίες περιπτώσεις συμβαίναι να έχουμε ακόμη και αυτοτραυματισμούς. Πχ να μασουλάει το ίδιο του το πόδι! Το μασούλιμα για τα σκυλιά είναι «αντι-στρές». Κι εμείς έχουμε παρόμοιες συμπεριφορές αν το καλοσκεφτούμε όμως…όταν αγχωθούμε τρώμε, ξυνουμε το κεφάλι μας, τρώμε τα νύχια μας κλπ, έτσι δεν είναι;

Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει σιγά-σιγά να μάθουμε στο σκυλάκι μας να είναι λίγο πιο «ανεξάρτητο».  Δεν πρέπει να είναι μαζί μας 24 ώρες το 24ωρο όσο κι αν κι εκείνο και εμείς θέλουμε. Θα πρέπει με αργά και σταθέρά βήματα να τον αφήνουμε να μένει μόνος σε κάποιον χώρο παρέα με τα παιχνίδια του, ίσως με κάποιο ραδιόφωνο να σιγοπαίζει κλπ. Τα διαστήματα απουσίας μας θα πρέπει για αρχή να είναι σύντομα, διάρκειας λίγων λεπτών. Σιγά σιγά αυξάνουμε τους χρόνους. Θα ήταν πιο συνετό από μέρους μας,  να απευθυνθούμε σε κάποιον εκπαιδευτή σκύλων, ο οποίος θα μας κατευθύνει πιο σωστά.

Η συμπεριφορά μας επίσης πάιζει ρόλο και σε αυτές τις περιπτώσεις. Το να μπαίνουμε στην διαδικασία να «αποχαιρετήσουμε» τον σκύλο μας πριν φύγουμε και να του «εξηγούμε» για κάνα 5λεπτο ότι εμείς πρέπει να φύγουμε, να πάμε στη δουλειά κι εκείνος πρέπει να κάτσει «εδώ» ήσυχος, να μας περιμένει κλπ κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ήδη ο σκύλος μας έχει καταλάβει ότι θα τον «εγκαταλείψουμε». Ήδη έχει αρχίσει να αναστατώνεται. Αυτό που καταφέρνουμε είναι να τον αναστατώνουμε ακόμη περισσότερο.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και όταν επιστρέφουμε. Εκείνος μας υποδέχεται, όλο χαρές, κουνάει την ουρίτσα του, τρέχει να μας φέρει το παιχνιδάκι του κλπ κι εμείς του φωνάζουμε… «αγάααααπη μου!»… «τι κάνεις κουκλάκι μου όμορφο;;;;»… «ήρθαμε μωρέεεεε, ήηηηρθαμε!!!»… και μ’αυτά και μ’αυτά… ο σκύλος κοντέυει να ακουμπίσει το ταβάνι από την ταραχή του. Ας μην το κάνουμε τόσο «θέμα» λοιπόν. Ας κάνουμε για τον σκύλο μας μια πιο απλή διαδικασία και την έξοδο μας και την επιστροφή μας στο σπίτι.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση το να μαλώσουμε το σκυλάκι μας θα είναι λάθος. Το πιθανότερο άλλωστε είναι να μην πετύχουμε τίποτα με το μάλωμα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι απλά, ανα τυχαία χρονικά, διαστήματα  να γινόμαστε ξαφνικά επικίνδυνοι στα μάτια του σκύλου μας. Τίποτα παραπάνω.
Το πιο σοφό θα ήταν να φροντίσουμε για την εκπαίδευση του σκύλου μας από μικρή ηλικία ώστε να αποφεύγουμε το να αναπτύξει ανεπιθύμιτες συμπεριφορές.

Θετικός εκπαιδευτής σκύλων
Γαβριήλ Κονδύλης